โดนด่าเรื่องจอดรถขวางไม่เข้าเกียร์ว่างแฮะ....ทีนี้โดนแบบเป็นลายลักษณ์อักษรเลยแฮะ
ก็มานลืมอ่า  เค้าคงโมโหมากแหละที่เอารถออกไม่ได้  ทำไรไม่ได้  ก็เขียนจดหมายแปะด่าแมร่งซะเลย
รู้สึกผิดอ่ะ  เค้าต้องจำเป็นเอารถออกมากแน่ ๆ เลยแฮะ  จะไปตามให้ลงมาขยับก็ไม่รู้เจ้าของอีก  จะขอโทดก็ไม่รู้จะขอโทดยังไงแฮะ
แล้วเค้าจะเอาออกไปตอนไหนหว่า...จำได้ว่าจอดขวางไว้แค่แปปเดียวเอง  เข้าบ้านมาตอนสองทุ่มครึ่งหน่อย ๆ
ประมาณเกือบ ๆ สี่ทุ่มเห็นซองจอดว่างก็เลยไปขยับเข้าซอง...จำไม่ได้ด้วยดิ่ว่าตอนนั้นเห็นใบ ๆ อะไรหรือป่าว
เพียงเสี้ยวเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง...กุโดนด่าซะ
โดนด่าว่าซื้อใบขับขี่มา...โดนด่าว่าทุเรศ  นี่คือแค่ครั้งดียวอ่ะ ว่าเค้าก็ไม่ได้ กุทำผิดเองแทะ ๆ
ก็ดีย์  ก็เป็นเครื่องเตือนใจให้เราได้จำไปอีกนาน

ต่อไปจอดขวางใครก็ใส่เกียร์ว่างด้วยนะคับ  จะได้ไม่โดนเขียนใบสนเท่ห์หรรษาแบบกุ
(คนเห็นตอนเช้าก็คงงงแหละว่า รถกุอยู่ในซองดี ๆ ทำไมโดนเขียนด่า 555+)

เปลี่ยนวิธีคิด  ชีวิตก็เปลี่ยน -- เปลี่ยนซะ

สิ่งที่กุอยากได้จากการเขียนบลอคนี้ก็ได้มาแล้วขอบใจที่เข้ามาบอกความรู้สึกจริง ๆ ว่าเป็นไง
ที่มืงพูดมาก็ถูกหมดไม่ผิดเลย  มืงอย่าเอาเรื่องเพื่อนเลว ๆ อย่างกุมาคิดมากละกัน
เรื่องนี้ก็คงถึงหูคนรู้จักกุหมดแล้ว  ก็คงกลัวกุกันหมดละล่ะ

เรื่องที่กุทำให้ทั้งหมด  กุก็จริงใจทำให้มืงทุกอย่าง  แต่มืงไม่รู้สึกหรอกเพราะมืงก็เคยเห็นว่ากุเป็นเพื่อนที่ต้องการความช่วยเหลือต่าง ๆ นานา
ซึ่งมันก็จริง  ขอบคุณที่ช่วยเหลือกุมาทุกสิ่งอย่าง เรื่องดี ๆ ที่มืงเคยช่วยกุกุก็บอกไว้หมดแล้วตอนก่อนกุไปอินเดีย  blog มันทุกคนในเซเว่น
มืงคงจำไม่ได้ดิ่  โทดทีว่ะที่คอยรบกวนมืงมาตลอด 4-5-6 ปีที่ผ่านมา ทั้งที่มารับมาส่งกุตอนเรียน  ทั้งให้เงินยืม  เลี้ยงข้าว  ลอกการบ้านให้  ไหนจะตอนฝึกงานอีก  ให้ยืมโทรศัพท์
กุไม่เคยลืมว่ะ

เรื่องโปรเจคพวกมืงเครียดกันเพราะอะไร  ทั้ง ๆ ที่กุก็บอกแล้วว่ากุจะช่วย  แล้วมืงจำได้ป่ะ  อ.บอกให้เพิ่ม requirements กุก็เอามาแก้ให้มืง
กุเคยบอกป่ะว่าให้ไปหาคนทำเอง  หรือว่ากุไม่ว่างไม่ทำให้  กุมีแต่บอกว่า อาจจะช้าหน่อย  กุจะหาวิธีให้  หรือว่ากุทำให้  แต่ช้าหน่อยละกัน
กุจำได้ช่วงนั้นกุนั่งรอพวกมืงออนไลน์เกือบทุกวัน  เสียค่าเน็ตที่โน่นทุกวัน...พวกมืงมาบ้างไม่มาบ้าง  กุก็ไม่สบายใจเพราะไม่รู้จะเทสอะไรยังไง
กุก็ไม่ได้ทำอะไรให้เลยดิ่...กุก็ห่วงพวกมืงไม่ต่างกันหรอก  เห็นพวกมืงจบกุไม่เคยบอกเลยว่าเป็นเพราะกุ  ถ้าไม่ใช่พูดเล่น ๆ
กุจำได้ว่ากุมีแต่บอกว่าขำ ๆ เด๋วทำต่อ  หรือไม่ก็ทำใหม่  หรือไม่ก็กุซะอย่าง  ไม่มีปัญหา
แล้วไง  พวกมืงก็สบายใจดิ่  คราวก่อนมืงบอกจะช่วยโปรเจคเก่า  กุขอให้ช่วยทำ db ไทย  มืงก็ยังแบบ...ประมาณว่าไม่ไหว  กุก็เข้าใจว่ามืงทำงานแล้ว
งานมืงก็หนักแล้วจากที่ตอนนั้นได้คุยกัน  กุก็เลยไม่อยากรบกวนมืง  สิ่งที่กุให้พวกมิงได้อ่ะ  ก็แค่ความช่วยเหลือทางความสามารถที่กุพอจะมีแหละ
กุไม่สามารถช่วยเหลือมืงได้พวกปัจจัยต่าง ๆ ได้ เพราะตัวกุเองยังเอาไม่รอดเลย

สุดท้ายก็ดีเหมือนกัน  ถ้ามืงจะไม่กล้ายุ่งกะกุอีก  อย่างน้อยมืงก็จะได้สบายใจได้ว่ากุจะไม่ไปรบกวนมืงอีก
กุมันไม่เหมือนเพื่อนของมืงคนอื่นตรงที่พวกเค้าไม่เคยรบกวนใจ  รบกวนชีวิตมืง  แต่กุเป็น...เพราะกุจัดการชีวิตยังไม่ได้
เรื่องหนี้สิน  หนี้ชีวิตที่กุค้างมืงไว้  (ก็รวมทั้งแกปทั้งเฮินด้วยอ่ะ) กุจะพยายามคืนให้อย่างเร็วที่สุดว่ะ
กุพลาดเองที่ซื้อรถ  ถ้ากุขายมันออกได้  กุจะเอาไปคืนมืงละกันนะ
ความรู้สึกดี ๆ อ่ะมันมีเยอะ  ฝากขอบคุณพ่อกะแม่มืงด้วยละกันที่ช่วยเหลือกุมาด้วย
กุไม่เคยลืมนะ  (อย่าเพิ่งคิดว่ากุลามปาม...ไหน ๆ ก็ครั้งสุดท้ายแล้ว)

ขอบใจอีกทีที่เตือนสติกุได้อย่างดี  อย่างที่กุบอกในบลอค  กุจะไม่เรียกร้องอะไรจากมืงอีกต่อไป
ข้อความเก่า ๆ ยังไม่หายไปไหน  ยังอยู่กะกุ  และมืงก็จะรู้
กุไม่รู้ว่าแบบไหนที่มืงคิดว่ากุไม่ใช่เพื่อน  แต่ถ้ามืงเข้าใจแบบนั้น  ก็ช่วยไม่ได้ว่ะ
กุว่าละล่ะว่าการที่กุไปขอความช่วยเหลือแบบนี้อีก  กุก็จะแย่อีก
มืงคงโกดกุมากดิ่  เกลียดไปด้วยเลยใช่ป่ะ  กุทำตัวเองทั้งนั้นแหละ....กุก็จะไม่รบกวนอะไรมืงอีกละล่ะ  สบายใจได้

ชีวิตกุพลาดมาเยอะละ  กุหวังว่าครั้งนี้กุจะตัดสินใจไม่พลาดละกัน  โชคดีว่ะ